Przebaczenie, które otrzymujemy od Boga za darmo, staje się prawdziwe tylko wtedy, gdy hojnie dzielimy się nim z innymi. Ewangelia często o tym przypomina. Skoro przebaczenie jest darem, nie można go zatrzymywać dla siebie; trzeba przekazywać ten dar dalej - bez zazdrości i bez wyznaczania granic

Piotr i pozostali uczniowie dostrzegają niebezpieczeństwo, jakie misja Jezusa niesie dla Niego i dla nich samych. Wiedzą, że nie zdołają ochronić Go przed śmiercią. Wiedzą też, że On nigdy nie wycofa swoich słów przed jakimkolwiek zagrożeniem. Widząc to Jezus wzywa przestraszonych uczniów, aby odważnie poszli za Nim, ponieważ cierpienie i śmierć nie są ostatnim słowem.

Często łatwiej powtórzyć, co mówią inni, niż wyrazić własne przekonania. Krótko przed podróżą do Jerozolimy Jezus stawia uczniom im dwa pytania. Najpierw pyta ogólnie: „Za kogo ludzie Mnie uważają?”. Odpowiedzi uczniów pokazują, jak ludzie rozumieją Jego misję. Potem Jezus stawia im pytanie bardziej osobiste: „A wy za kogo Mnie uważacie?”.

Pokorna i wytrwała wiara prostej kobiety z obcego kraju wyraźnie kontrastuje z niewiarą, którą Jezus spotyka wśród własnego ludu, zwłaszcza u jego przywódców. To właśnie poganka nazywa Jezusa Synem Dawida. Tymczasem wielu z Jego rodaków pozostaje wobec Niego pełnych wątpliwości, a w rodzinnym Nazarecie Jezus nie dokonuje cudów z powodu ich niewiary.

Bóg Biblii jest Panem natury. Wszystkie stworzenia podlegają Jego prawom, nawet potężne i nieokiełznane wody. Jezus, chodząc po wodzie, objawia, że również On ma nad nią władzę. Ten znak Jego niezwykłej mocy budzi w Piotrze pragnienie, by pójść do Niego po wodzie.

Mateusz umieszcza pierwszą scenę rozmnożenia chleba tuż po śmierci Jana Chrzciciela. Jezus odchodzi na miejsce pustynne, lecz tłumy idą za Nim. Widząc ich, Jezus okazuje współczucie i uzdrawia chorych. Następnie, dzięki pięciu chlebom i dwóm rybom przyniesionym przez uczniów, dokonuje cudu, który pomaga im lepiej zrozumieć, kim On jest.

Czasem odkrywamy Królestwo Niebieskie jako niespodziewany dar - choć było obecne od dawna, nie zwracaliśmy na nie uwagi. Jezus przypomina, że Królestwo jest blisko, a nawet pośród nas. Mimo to często nie dostrzegamy obecności Boga. Dopiero pewne wydarzenia otwierają nam oczy i pozwalają z radością przyjąć Jezusa jak i Jego Królestwo jako najcenniejszy dar.